Szukany wiersz:
Poeta:
  • Bolesław Leśmian
    Czasami mojej ślepej

    Czasami mojej ślepej posłuszny ochocie
    Pragnę w tobie mieć czujną na byle skinienie
    Sługę, co pieszczotami gasi me pragnienie,
    A ty jesteś tak zmyślna i zwinna w pieszczocie!

    Gdy twój warkocz, jak w słońcu wybujałe ziele,
    Tchem rozwartych ogrodów mą duszę owionie,
    Głowę twą, niby puchar, ujmuję w swe dłonie
    I wargami w ślad dreszczu prowadzę po ciele.

    I raduję się, śledząc tę wargę, jak zmierza
    Do mej piersi kosmatej, widnej w niedomroczu,
    W której marzę pierś w lesie ryczącego zwierza
    I staram się, gdy pieścisz, nie tracić go z oczu.
     
  • Jan Kasprowicz
    Czekałem na ciebie wczora

    Czekałem na ciebie wczora,
    Od rana czekałem do rana,
    Wywiodła mnie w pole tęsknota,
    Miłością twoją pijana.

    Przenigdy już czekać nie będę,
    Takem chciał zarzec się w gniewie,
    Lecz kłamstwo jest obce mej duszy,
    O fałszu nic serce me nie wie.

    Więc powiem ci prosto i szczerze,
    Ty moje dziwne kochanie:
    Chociażbym wieki miał czekać,
    Dość woli na to mi stanie.

    Bo cóż ja mam czynić, niebożę,
    Jeśli nie czekać do końca?
    Wszakże ty jesteś zachodem
    I wschodem mojego słońca.
     
  • Jan Kasprowicz
    Czem jesteś dla mnie

    Czem jesteś dla mnie? Tem światłem gorącem,
    Siłą, co z ziemi wydobywa zioła,
    Zlewa je wonią, stroi barw tysiącem,
    Co sieje życie i radość dokoła.

    Czem jesteś dla mnie? Myślą i tem rwącem
    Tchnieniem uczucia, co z prostego zgoła
    I ułomnego człeka wnętrzu śpiącem
    Budzi niebiańskich haseł apostoła.

    Czem jesteś dla mnie? Zamknij to pytanie
    W wielkich tajemnic świętym Alkoranie.
    Ty dla mnie pierwsza z pierwszych milijonie:

    Wszak, aby godnie odpowiedzieć na nie,
    Nie starczą, widzę, światło, barwy, wonie,
    Myśl, ni uczucie, choć tak żywo płonie.
     
  • Johann Wolfgang Goethe
    Czucie jesienne

    Bujniej, wyżej pnij się, liścia,
    Pod okno moje w górze,
    Tu, w kraju winnic!
    Nagiej pęczniejcie,
    Bliźniacze grona, i dojrzewajcie
    Prędzej, lśnijcie pełniej!
    Was rozmnaża macierzyńskiego słońca
    Pożegnalne spojrzenie,
    Was obrzmiewa miłego nieba
    Owocująca pełnia;
    Was ochładza księżyca
    Czarodziejskie, przyjazne tchnienie.
    I was — ach — z moich oczu
    Zraszają
    Wiecznie ożywiającej miłości
    Nabrzmiałe w pełni łzy.
    Przełożył
    Julian Przyboś
     
  • Jonasz Kofta
    Czułość

    Nie chcę cię dotknąć
    Boję się
    Boję się twego bólu
    Chcę ci zostawić twą samotność
    A swą obecność zmienić w czułość
    Jesteśmy inni
    Każde z nas
    Ma swoje tajemnice ciemne
    Kolczasty
    Dziki
    Suchy chwast
    Nadzieje nadaremne
    Spotkali się
    Któryś tam raz
    Śpiąca królewna ze ślepym królem
    Chcę dać ci to
    Co mogę dać
    Czule
    Czulej
    Najczulej
     
  • Zygmunt Krasiński
    Czy pomnisz jeszcze na dożów kanale

    Czy pomnisz jeszcze na dożów kanale
    Gondolę moją w weneckiej żałobie?
    Czy pomnisz, jakem ja wiosłował tobie,
    Patrząc na ciebie, patrzącą na fale?

    Pod «Mostem Westchnień» i moje westchnienia
    Słyszane były. Krew moja płynęła
    Blisko krwią ofiar zlanego więzienia,
    Lecz, jak krew ofiar, w głazy nie wsiąknęła;

    Wróciła nazad i szałem mi płonie
    W sercu głęboko, na nieszczęście moje,
    Bo ty daleko, a ja w innej stronie
    I dla nas szczęścia wyczerpnięte zdroje!

    Bądź mi spokojna, patrząc na tej twarzy
    Posępne rysy! — Jeśli zginąć trzeba,
    Po mojej śmierci niechaj ci się marzy,
    Żem był szczęśliwy i wrócił do nieba!
     
  • Kazimierz Przerwa-Tetmajer
    Czymże jest młodość bez miłości?

    Czymże jest młodość bez miłości?
    Jest jako gwiazda bez promieni,
    jako oaza bez strumieni,
    jest jako róży kwiat bez woni,
    jak bezowocny kwiat jabłoni,
    jest jako pszczelny ul bez miodu,
    jak pyszny pałac bez ogrodu.

    Czym jest, kto nie ma kogo kochać?
    Jest jak dąb na urwisku góry,
    jak wiotki powój bez podpory,
    jako jaskółka jest bezgniezdna,
    jako wodospad skalny bez dna,
    jak bez stolicy kraj szeroki,
    jako lecący wiatr w obłoki.
     
  • Zygmunt Krasiński
    Czyż z tobą wtedy raz ostatni

    Czyż z tobą wtedy raz ostatni byłem?
    Smutnym przeczuciem dusza mi się żali,
    Bo na tym świecie wszystko, co marzyłem,
    Przeszło jak chmura i znikło w oddali.

    I dla mnie rozdział jest godłem kochania;
    Bom ile razy w życiu nienawidził,
    Los ze mnie wtedy połączeniem szydził —
    I gdziem przeklinał — nie było rozstania!

    Tych tylko wiecznie ze łzami żegnałem,
    Których me serce czciło lub kochało;
    I teraz, patrzaj, podobnie się stało —
    Znać, gdzieś została, tam kochać musiałem!

    Gdzież jesteś teraz? czy sama w komnacie
    Dumasz nad dniami ubiegłych radości?
    Gorzko ci w duszy po anielskiej stracie
    I rozpacz matki na twym czole gości?

    A możeś poszła chodzić ponad brzegiem
    Wód zwierciadlanych, gdzie fala spieniona,
    Konając, stopy głaskała ci śniegiem?
    Ja byłem wtedy przy tobie — jak ona!

    Jak ona, dzisiaj rozbity, daleki,
    Nie wiem, gdzie jestem, przed ludźmi się kryję;
    Ona gdzieś w morzu przepadła na wieki —
    W twojej pamięci czy ja dotąd żyję?

    Ona szczęśliwsza, bo poszła w głębiny.
    Nie czując żalu, nie znając miłości;
    Dla niej nie było uroku godziny
    I dla niej nie ma rozstania wieczności!

    Ona śpi teraz na koralu łożach,
    Żaden jej wicher rozbicia nie wróży —
    A ja się błąkam po życia bezdrożach —
    Miota mną burza i skonam wśród burzy.
     
...